Η δεύτερη ποιητική συλλογή της συμφοιτήτριάς μου Μαρίνας Αρμεύτη έχει τον τίτλο “Υμενόπτερο” και συνδυάζει την παρατήρηση της φύσης και των έντομων ,όπως οι μέλισσες, με το άχθος που κουβαλούν οι άνθρωποι στο σώμα και στην ψυχή τους μέχρι να υπερβούν τα όρια, να νικήσουν τη μοναξιά, την προδοσία, τον θάνατο. Δεν είναι εύκολο να παρουσιάσει κανείς μια ποιητική συλλογή.Από πού να ξεκινήσεις, πώς να μπεις στον κόσμο του ποιητή, να αφουγκραστείς τις αγωνίες του, τα πάθη του, τους φόβους του, την διάθεση του να απελευθερωθεί , να βγάλει από μέσα του όλα όσα αισθάνεται; Εικόνες και τοπία θαλασσινά: “Πρόσεχε, σου έλεγα Οι άνθρωποι είναι νησιά Αν θες να τους αγκαλιάσεις, γίνε θάλασσα.” Μια θάλασσα που σηκώνει τα ασύλληπτα βάρη των ανθρώπων και καταπίνει αλμύρα από το δάκρυ τους. Από την κάνουλα της ψυχής της στάζουν λέξεις που χαράσσουν ρυάκια από νοήματα.Αυτές οι λέξεις δραπετεύουν τις νύχτες , χορεύουν ατέλειωτα παρότι κουράστηκαν, μεγάλωσαν κι έζησαν μια ζωή δική τους. Ποιήματα με θέματα μύθων, όπως ο Περσέας που κόβει το κεφάλι της Μέδουσας. Ένα σπασμένο πρόσωπο που θα ζυμωθεί από πηλό και θα συναρμολογηθεί. Όταν η ίδια η ζωή μοιάζει με μάθημα χορού και ο αποδέκτης του ποιήματος θα φύγει μια μέρα αιωρούμενος στην πιο ψηλή του πιρουέτα. Πώς νιώθει κανείς να αγαπά στο σκοτάδι του κόσμου, ενώ μέσα του ξημερώνει το όνειρο; Μια έκκληση του ποιητικού υποκειμένου να γίνουν οι άνεμοι ούριοι συμπαραστάτες των λευκών του ονείρων και οι λέξεις κέντημα λευκαρίτικο όταν θα ράβει αναμνήσεις. Ο τρόπος που οι άνθρωποι βιώνουν τους έρωτες θυμίζει το φαγητό, καθώς άλλοι τρώνε λαίμαργα και άλλοι αργά, βασανιστικά. Πώς να μιλήσεις με ένα διατηρητέο και πώς να αποφύγεις μια τάση αυτοκαταστροφής, όταν οι λέξεις ταξιδεύουν και επιβιβάζονται στο επόμενο ποίημα; Ένα ποίημα μιας μάνας στα παιδιά της όταν το κλάμα τους γίνεται πυξίδα και δρόμος. Ο εγκλεισμός , απόρροια της πανδημίας- μία μαύρη κηλίδα όχι στον πνεύμονα μα στο μυαλό. Η φθορά ενός γάμου, όταν η συνήθεια γίνεται εχθρός και καταστρέφει τον έρωτα. Καρότσι σε πολυκατάστημα η ζωή μας και “λέξεις μετρίου αναστήματος” που χωράνε στην πόρτα της μοναξιάς και θυμίζουν την ομορφιά της ισορροπίας. Η Αντιγόνη του Σοφοκλή είχε δίκαιο όταν έλεγε ότι ” Γεννήθηκαν για ν’ αγαπιούνται οι άνθρωποι όταν αγκαλιάζονται.” Μια συρταριέρα από το διαμέρισμα της Ολύμπου που έπρεπε να αδειάσει. Το Δέντρο που ρίχνει φύλλα τα μαλλιά της και η ποιητική φωνή που αντιστέκεται σ’ ένα μακρύ ταξίδι. Ένα μελίσσι που βουίζει… ” Οι θάλασσες και τα βουνά μου σχηματίστηκαν για να με περάσει ο ποταμός σου να με υποτάξει ο λυγμός σου να παραμείνω φόρου υποτελής στην ανάσα σου.” Όταν τα παλιά σπίτια την εκλιπαρούν να τα αναστήσει . Η ποίηση είναι οι λέξεις, στίχοι λιτοί που ξεχωρίζουν για την πυκνότητα νοημάτων και αναδεικνύουν τις πτυχές του ανθρώπινου ψυχισμού και του ανθρώπινου δράματος. Η μνήμη είναι αυτή που γεννά εικόνες και οι στίχοι της Μαρίνας Αρμεύτη αναβλύζουν το σήμερα, το χθες, το αύριο. Καλοτάξιδο αγαπημένη μου!