Ο Γερμανός Bernhard Schlink γράφει ένα αριστούργημα, ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα το “Διαβάζοντας στη Χάννα”, το οποίο μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη με τίτλο ” Σφραγισμένα χείλη”. Επιστρέφοντας στο σπίτι του ο δεκαπεντάχρονος Μίχαελ Μπεργκ έχει μια κρίση ίκτερου.Μια τριανταπεντάχρονη γυναίκα θα τον βοηθήσει και εκείνος θα την επισκεφτεί με μια ανθοδέσμη για να την ευχαριστήσει.Ανάμεσα τους θα αναπτυχθεί μια ερωτική σχέση κι ένας κρυφός έρωτας. “Γιατί δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της;Είχε ένα πολύ δυνατό και πολύ θηλυκό κορμί , πιο γεμάτο από τα κορίτσια που μου άρεσαν και γύριζα να τα κοιτάξω.Ήμουν βέβαιος πως δε θα μ’ εντυπωσίαζε, αν την έβλεπα στο κολυμβητήριο…Χρόνια αργότερα κατάλαβα γιατί δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της:δεν ήταν τόσο το κορμί της όσο οι στάσεις και οι κινήσεις της.”( σελ 18) Η Χάννα θα ξυπνήσει στον νεαρό μαθητή τον ερωτικό πόθο , αυτήν την πρωτόγνωρη χαρά που βιώνει το σώμα καταρρίπτοντας και για τους δυό το αίσθημα της ενοχής. ” Εξερεύνησα το σώμα της με χέρια και στόμα, το στόμα μου βρήκε το στόμα της και τελικά εκείνη βρέθηκε πάνω μου και αλληλοκοιταζόμασταν στα μάτια, μέχρι που κόντευα να εκσπερματώσω•έκλεισα τότε σφιχτά τα μάτια και προσπάθησα πρώτα να συγκρατηθώ κι έπειτα φώναξα τόσο δυνατά, που εκείνη έπνιξε με την παλάμη της την κραυγή μου. ” ( σελ 28) Οι συναντήσεις τους ακολουθούν το τυπικό μίας ιεροτελεστίας: ανάγνωση γιατί ο Μίχαελ της διάβαζε το ομηρικά έπη ,τον Κικέρωνα ή τον Χεμινγουέυ, μετά έκαναν ντουζ , έρωτα και έπειτα αγκαλιά στο κρεβάτι. Κατά την διάρκεια των Πασχαλινών διακοπών θα πάνε μαζί μία τετραήμερη εκδρομή αλλά ένα σημείωμα που θα αφήσει ο νεαρός στο κρεβάτι τους θα γίνει αφορμή για έναν καβγά μέχρι την μέρα που θα εξαφανιστεί από την ζωή του. Στο β’ μέρος η ζωή θα κυλήσει χωρίς τη Χάννα και κάποια στιγμή η ανάμνηση της θα πάψει να τον συνοδεύει και θα μείνει πίσω όπως ξεμένει μια πόλη, όταν το τρένο συνέχιζε την πορεία του. Χρόνια μετά θα την συναντήσει, φοιτητής πια αυτός της Νομικής στην αίθουσα του δικαστηρίου και η Χάννα κατηγορείται για εγκλήματα πολέμου, καθώς είχε υπηρετήσει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ως θαλαμηπόλος. Εκεί θα επωμιστεί όλη την ευθύνη και ενώ οι άλλες συνυπεύθυνες θα αθωωθούν, η ίδια θα καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη. “..Το να δείχνεις με το δάχτυλο τους ενόχους δεν σ’ αποδέσμευε απ’ τη ντροπή .Σε βοηθούσε όμως να ξεπερνάς τον πόνο της ντροπής.” Ένα μυστικό που δεν θα αποκαλυφθεί στο δικαστήριο και ο Μίχαελ θα βρεθεί σε δίλημμα αν πρέπει να αποκαλύψει την αλήθεια ή να την προστατέψει και να διασώσει την αξιοπρέπειά της. Στο τρίτο μέρος ο Μίχαελ θα συνεχίσει τη ζωή του με έναν αποτυχημένο γάμο και μία πεντάχρονη κόρη, αλλά το μυαλό του θα γυρνά ενίοτε στη Χάννα, η οποία δεκαοχτώ χρόνια μετά πρόκειται να αποφυλακιστεί και να επανενταχθεί στην κοινωνία.Όλο αυτό το διάστημα θα της στέλνει στη φυλακή απομαγνητοφωνημένες κασέτες με την Οδύσσεια ή έργα του Τσέχοφ και του Σνίτσλερ. ” Η Οδύσσεια είναι η ιστορία μίας κίνησης που έχει σκοπό και είναι ταυτόχρονα άσκοπη, είναι επιτυχημένη και ταυτόχρονα μάταιη.Διαφέρει άραγε από την ιστορία του δικαίου;” ( σελ172) Ένα βιβλίο που επιδέχεται πολλές συζητήσεις: που ξεκινάει με το ερωτικό πάθος, την ευτυχία που είναι σωστή μόνο όταν κρατάει αιώνια, την φρίκη της γενοκτονίας των Εβραίων , το αίσθημα ντροπής ή ενοχής που αισθάνονταν για πολλά χρόνια ο Γερμανικός λαός και όσοι ισχυρίζονταν ότι δεν γνώριζαν, την δύναμη και την αυτοπεποίθηση που προσφέρει η παιδεία ως αντίβαρο στον αναλφαβητισμό, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια που δικαιούται ο κάθε άνθρωπος ως υποκείμενο που δεν επιτρέπεται να το υποβιβάζουμε σε αντικείμενο, την αδυναμία συγχώρεσης ή εξιλέωσης. Ένα βιβλίο που παρά τη μικρή του έκταση αξίζει να το διαβάσετε!